ZSZ Świebodzin

Szkolnictwo zawodowe w Świebodzinie sięga swymi tradycjami czasów przedwojennych. Po opuszczeniu terenów zachodniej Polski przez wojska okupacyjne, przystąpiono do organizowania zajęć dydaktycznych, wykorzystując ocalałe budynki — często nie spełniające wymagań. W jednym pomieszczeniu uczono dzieci, dorastającą młodzież a także już dorosłych ludzi.

20 sierpień 1945

Jan Burba, Jan Stecyszyn i Wiktor Milanowski po rozmowie z Antonim Boehmem — Tymczasowym Organizatorem Szkół w mieście i powiecie Świebodzin uzgodnili, że w mieście zostanie utworzona „szkoła metalowa”.

23-24 sierpień 1945

Inspektor ds. Szkolnictwa Zawodowego w Kuratorium Okręgu Szkolnego w Poznaniu upoważnił J. Burbę i J. Stecyszyna do zorganizowania szkoły zawodowej w Świebodzinie.

1 wrzesień 1945

Rozpoczęto prace adaptacyjne w poniemieckiej fabryce sukna „R. Rothe u. C.H. Rimpler Co. Tuchfabrik” przy ulicy Armii Czerwonej 6, którą stronie polskiej przekazała radziecka Komendantura Wojenna oraz rekrutację uczniów do szkoły.

1 luty 1946

Inauguracja przez kierownika J. Burbę skróconego roku szkolnego w Dokształcającej Publicznej Szkoły Zawodowej (DPSZ). Grono pedagogiczne liczyło 6 osób a społeczność uczniowska — 52, w dwóch klasach wstępnej i pierwszej. W szkole pracowała też sekretarka i 2 woźnych.

5 luty 1946

Rozpoczęto zajęcia teoretyczno-praktyczne, przy czym praktyczną naukę zawodu uczniowie pobierali w prywatnych warsztatach rzemieślniczych. Naukę odbywano w 2 salach pozbawionych ogrzewania. Nauczyciele otrzymali pierwsze wynagrodzenia po 4 miesiącach.

3 wrzesień 1946

W nowym roku szkolnym pracę rozpoczęło 12 nauczycieli i 122 uczniów, w tym 27 dziewcząt. Uczennice odbywały zajęcia praktyczne na dziale krawieckim, który same wyposażyły.

grudzień 1946

Zawiązano Komitet Rodzicielski, który w miarę skromnych możliwości udzielał uczniom pomocy.

1 styczeń 1947

Uruchomiono Warsztaty Szkolne (WS), których kierownikiem został Henryk Łahun. W skład WS wchodziły działy: krawiecki, ślusarski a od sierpnia — elektromechaniczny, radiomechaniczny, mechaniczny oraz kuźnia.

10 styczeń 1947

W DPSZ uczyło się 140 uczniów.

12 luty 1947

Ministerstwo Oświaty zmieniło nazwę szkoły na Publiczną Średnią Szkołę Zawodową.

1 czerwiec 1947

W szkole trwał kurs dla młodzieży bezrobotnej, w czasie którego: zainstalowano piec C.O., zbudowano 8 metrowy komin, zbudowano 80 m² ścian, zbudowano kuźnię z 3 paleniskami, naprawiono dach nad halą warsztatową, przeprowadzono pobieżny remont budynku szkoły.

1 wrzesień 1947

Ministerstwo Oświaty powołało Państwowe Gimnazjum Mechaniczne z klasą wstępną liczącą 40 osób. Siedziba PGM mieściła się w budynku PŚSZ, więc 16 osobowe grono pedagogiczne było to samo. W obu szkołach naukę pobierało 240 uczniów.

1 październik 1947

Otworzono Bursę Szkolną przy ulicy Wałowej 14.

styczeń 1948

Z będących w posiadaniu WS 34 niekompletnych maszyn złożono 7 sprawnych, które oddano do użytku działu krawieckiego.

17-24 czerwiec 1948

Z wystawy prac uczniów WS, która cieszyła się dużą oglądalnością, wybrano najlepsze i wysłano na Okręgową Wystawę Szkół Zawodowych w Poznaniu. PŚSZ otrzymała dyplom uznania i wyróżnienie przyznane przez Izbę Rzemieślniczą w Poznaniu 25 lipca 1948 roku.

26-28 czerwca 1948

Przeprowadzono pierwszy egzamin czeladniczy. Dyplomy otrzymało 21 uczniów.

lipiec - sierpień 1948

Nauczyciele i uczniowie kontynuowali remont budynków szkolnych: ułożono 100 m² podłóg, przeniesiono kuźnię, uruchomiono młot pneumatyczny i przeprowadzono prace murarsko-malarskie.

1 wrzesień 1948

Ministerstwo Oświaty zmieniło nazwę PGM na Państwowe 3-letnie Liceum Mechaniczne I stopnia oraz nakazano reorganizację na PŚSZ. Personel nauczycielski liczył 22 osoby.

2 kwietnia 1949

Ministerstwo Oświaty nakazało wstrzymać reorganizację PLM w PŚSZ. Mimo to program nauczania realizowano na podstawie programowej PŚSZ.

23-28 czerwiec 1949

Zorganizowano wystawę prac uczniów WS, którą udostępniano mieszkańcom miasta i okolic.

1 wrzesień 1949

Przy ulicy Armii Czerwonej istniały 2 szkoły PLM i PŚSZ. W pierwszej naukę pobierało 137 uczniów, a w drugiej 140. Grono pedagogiczne dla obu szkół było to samo i liczyło 23 osoby. Mianowano zastępcę kierownika WS, którym został Adam Dexheimer.

1 wrzesień 1950

W czasie wakacji nastąpiły nominacje nowych dyrektorów, rozdział i przeprowadzka szkół. Państwowym 3-letnim Liceum I i II stopnia kierował J. Burba, a Publiczną Średnią Szkołą Zawodową Piotr Kania. PŚSZ przeniosła się do poniemieckiej kawiarni „Conditorei u. Cafe Schaefer am Markt” przy ulicy Okrężnej 4. Internat przy ulicy Wałowej 14 przejęło PLM, a PŚSZ otrzymała do remontu na bursę budynek poniemieckiej Bäuerliche Werkschule u. Berattungsstelle Landesbauernschaft Kurmark in Schwiebus.

1 marzec 1951

Dyrekcja Okręgowa Szkół Zawodowych w Poznaniu zmieniła personalnie dyrektorów szkół: J. Burba został dyrektorem PŚSZ, a P. Kania PLM.

1 kwiecień 1951

Następcą H. Łahuna na stanowisku kierownika WS został Józef Konieczny.

1 wrzesień 1951

W czasie wakacji nastąpiły zmiany nazw i siedzib szkół. PLM przemianowano na Technikum Mechaniczne i przeniesiono na miejsce PŚSZ (tj. ul. Okrężna 4). PŚSZ powróciła do budynków przy Armii Czerwonej 6, a jej nazwę zmieniono na Zasadniczą Szkołę Metalową.

1 kwiecień 1952

Dyrekcja Okręgowa Szkół Zawodowych w Poznaniu nominowała na stanowisko dyrektora Zasadniczej Szkoły Metalowej Maksymiliana Kulusa.

1 styczeń 1953

Kierownikiem Warsztatów Szkolnych został Aleksy Iwańczyk.

17 luty 1953

„Gazeta Zielonogórska” doniosła, że ZSM otrzymała od DOSZ tytuł „przodującej szkoły zawodowej w okręgu”. Szkoła otrzymała na własność proporzec przechodni, nagrody rzeczowe, dyplomy i list gratulacyjny od prezesa Centralnego Urzędu Szkół Zawodowych.

2 maj 1953

DOSZ nominowała na stanowisko dyrektora ZSM Mieczysława Krzyżanowskiego.

1 wrzesień 1953

DOSZ nominowała na stanowisko dyrektora ZSMR Bernarda Manię. Zlikwidowano specjalności: ślusarz narzędziowy i pilnikarz. Nastąpiła zmiana w układzie dni zajęć teoretycznych i praktycznych tzn. 3 dni w szkole i 3 dni na warsztatach.

1953/54

DOSZ zleciła szkole produkcję obrabiarek-strugarek poprzecznych SP-2. Nad wykonawstwem czuwał Antoni Kozakiewicz (zastępca kierownika WS w latach 1969-80).

luty 1954

ZSM po raz drugi otrzymała tytuł „przodującej szkoły zawodowej w Okręgu”.

1 wrzesień 1954

Ministerstwo Oświaty zmieniło nazwę szkoły na Zasadniczą Szkołę Mechanizacji Rolnictwa. Powstała nowa specjalność: mechanik rolniczy. Nauczyciele teorii przystąpili do tworzenia pracowni przedmiotowych. Zaczęto wymieniać wyposażenie poniemieckie. Zwiększona liczba uczniów wymusiła na Dyrekcji szkoły wypowiedzenie umowy dzierżawy Polskiemu Związkowi Zbożowemu. Uzyskane pomieszczenia adaptowano na pracownie lekcyjne.

1957/58

Zawiązano Drużynę Harcerską, która liczyła 40 osób. Rozpoczęto budowę boiska szkolnego.

16 listopad 1957

Kierownikiem WS został Zbigniew Indulski.

1 styczeń 1958

Warsztaty Szkolne zrezygnowały z finansowania z budżetu centralnego i przeszły na własny rozrachunek tzn. stały się pod względem finansowym i gospodarczym samodzielną jednostką organizacyjną podporządkowaną dyrektorowi szkoły jako gospodarstwo pomocnicze typu „C”. Z tego powodu WS otrzymały w Narodowym Banku Polskim własny rachunek operacyjny.

październik / listopad 1958

DOSZ zmieniła Dyrekcję ZSMR: 15 października kierownikiem WS został Kazimierz Wesołowski a 15 listopada dyrektorem ZSMR został ponownie M. Krzyżanowski. W trakcie roku szkolnego zgodnie z rozporządzeniem MO wprowadzono 3-letni system nauki.

1958/59

ZSMR nawiązała współpracę ze Świebodzińskimi Zakładami Wytwórczymi Urządzeń Termotechnicznych M-12 w zakresie prac kooperacyjnych, prowadzenia klas czeladniczych i szkoły mistrzów.

1959/60

WS przejęły od Pleszewskiej Fabryki Obrabiarek w Pleszewie produkcję pił tarczowych, wahadłowych do drewna typu Pde-5 i były do 1963 r. jedynym ich producentem w Polsce. Produkcja i sprzedaż objęła 358 pił do 1968 roku.

W konkursie o tytuł „najlepszego ucznia w zawodzie tokarz” ZSMR zajęła I miejsce w okręgu zielonogórskim. W zwycięskiej drużynie był Eugeniusz Babicz, uczeń kl. Ia — późniejszy nauczyciel w naszej szkole (1964-2000).

1960

Do użytku oddano salę kinową z zapleczem tzn. kabiną kinową z wyposażeniem i 80 miejscami.

1960/61

ZSMR zajęła II miejsce w konkursie o tytuł „najlepszego ucznia w zawodzie tokarz”.

1961/62

ZSMR zajęła I miejsce w zawodzie o tytuł „Najlepszego ucznia w zawodzie tokarz”. W zwycięskiej drużynie był Ireneusz Jarnut, uczeń klasy Ia — późniejszy nauczyciel, zastępca kierownika i kierownik WS (1966-2002).

W związku z otwarciem szkół zawodowych w Sulechowie, Międzyrzeczu, Skwierzynie i Słubicah ZSMR udziela nowo organizowanym szkołom pomocy w postaci: obrabiarek urządzeń technicznych, narzędzi i materiałów produkcyjnych. Do ww. szkół oddelegowano część kadry pedagogicznej.

Szkoła podpisała umowę kooperacyjną z Robotniczą Spółdzielnią Wydawniczą „Prasa-Książka-Ruch” Przemysł Drzewny.

1962/63

ZSMR podpisała umowę kooperacyjną z Państwowym Ośrodkiem Maszynowym i Ośrodkiem Transportu Leśnego.

Szkoła zajęła I miejsce w konkursie o tytuł „najlepszego ucznia w zawodzie tokarz” oraz I miejsce we współzawodnictwie międzyszkolnym szkół zawodowych branży metalowej.

1963/64

ZSMR zajęła I miejsce w konkursie o tytuł „najlepszego ucznia w zawodzie tokarz” Efektem tego sukcesu było zdobycie na stałe pucharu przechodniego ufundowanego przez Kuratorium Okręgu Szkolnego oraz Okręgowy Ośrodek Medyczny w Zielonej Górze, dyplomów i nagród dla nauczycieli oraz uczniów. Ponadto we współzawodnictwie międzyszkolnym szkół zawodowych branży metalowej szkoła zajęła II miejsce.

1964/65

WS uruchomiły produkcję pomocy dydaktycznych szkół: stoły ślusarskie 1 i 2 stanowiskowe oraz piło-tokarki DVPN-1. Zwiększająca się liczba uczniów spowodowała reorganizację WS poprzez utworzenie nowych działów: montaż obrabiarek, warsztat elektryczny, rozdzielnia robót, krajalnia materiałów, wypożyczalnia narzędzi, izba pomiarów. Łącznie liczba oddziałów szkoleniowych i pomocniczych wyniosła 15.

Szkoła zajęła I miejsce w konkursie o tytuł „najlepszego ucznia w zawodzie tokarz” oraz III miejsce we współzawodnictwie międzyszkolnym szkół zawodowych branży metalowej.

1965/66

DOSZ zaleca WS produkcję pił do drewna PD-5, piło-tokarek uniwersalnych i stołów ślusarskich, te ostatnie produkowano do 1972 r.

Szkoła zajęła II miejsce w konkursie „najlepszego ucznia w zawodzie tokarz”, IV miejsce we współzawodnictwie międzyszkolnym szkół metalowych branży metalowej. Ponadto Wojewódzka Komisja Współzawodnictwa Międzyinternatowego przyznała internatowi ZSMR wyróżnienie.

1966/67

Dzięki umowom kooperacyjnymi i współpracy zakładami opiekuńczymi szkoła otrzymała od Wojewódzkiej Komisji Związków Zawodowych w Zielonej Górze dyplom uznania i III miejsce za osiągnięte wyniki i udział we współzawodnictwie międzyszkolnym szkół zawodowych branży metalowej. Szkoła zajęła I miejsce w konkursie „najlepszego ucznia w zawodzie tokarz”.

1967/68

W szkole zorganizowano studio nagrań audycji dydaktycznych do wybranych przedmiotów nauczania.

Szkoła zajęła I miejsce w konkursie „najlepszego ucznia w zawodzie tokarz”.

1968/69

ZSMR podpisała umowę kooperacyjną z Powszechną Spółdzielnią Spożywców. Szkoła zajęła II miejsce w konkursie o tytuł „najlepszego ucznia w zawodzie tokarz”.