Historia szkoły| Historia szkoły |
 |
| Wpisany przez mgr Waldemar Wachowski | ||||||||
| niedziela, 14 września 2008 15:31 | ||||||||
20 sierpień 1945Jan Burba, Jan Stecyszyn i Wiktor Milanowski po rozmowie z Antonim Boehmem — Tymczasowym Organizatorem Szkół w mieście i powiecie Świebodzin uzgodnili, że w mieście zostanie utworzona „szkoła metalowa”. 23-24 sierpień 1945Inspektor ds. Szkolnictwa Zawodowego w Kuratorium Okręgu Szkolnego w Poznaniu upoważnił J. Burbę i J. Stecyszyna do zorganizowania szkoły zawodowej w Świebodzinie. 1 wrzesień 1945Rozpoczęto prace adaptacyjne w poniemieckiej fabryce sukna „R. Rothe u. C.H. Rimpler Co. Tuchfabrik” przy ulicy Armii Czerwonej 6, którą stronie polskiej przekazała radziecka Komendantura Wojenna oraz rekrutację uczniów do szkoły. 1 luty 1946Inauguracja przez kierownika J. Burbę skróconego roku szkolnego w Dokształcającej Publicznej Szkoły Zawodowej (DPSZ). Grono pedagogiczne liczyło 6 osób a społeczność uczniowska — 52, w dwóch klasach wstępnej i pierwszej. W szkole pracowała też sekretarka i 2 woźnych. 5 luty 1946Rozpoczęto zajęcia 3 wrzesień 1946W nowym roku szkolnym pracę rozpoczęło 12 nauczycieli i 122 uczniów, w tym 27 dziewcząt. Uczennice odbywały zajęcia praktyczne na dziale krawieckim, który same wyposażyły. grudzień 1946Zawiązano Komitet Rodzicielski, który w miarę skromnych możliwości udzielał uczniom pomocy. 1 styczeń 1947Uruchomiono Warsztaty Szkolne (WS), których kierownikiem został Henryk Łahun. W skład WS wchodziły działy: krawiecki, ślusarski a od sierpnia — elektromechaniczny, radiomechaniczny, mechaniczny oraz kuźnia. 10 styczeń 1947W DPSZ uczyło się 140 uczniów. 12 luty 1947Ministerstwo Oświaty zmieniło nazwę szkoły na Publiczną Średnią Szkołę Zawodową. 1 czerwiec 1947W szkole trwał kurs dla młodzieży bezrobotnej, w czasie którego: zainstalowano piec C.O., zbudowano 8 metrowy komin, zbudowano 80 m2 ścian, zbudowano kuźnię z 3 paleniskami, naprawiono dach nad halą warsztatową, przeprowadzono pobieżny remont budynku szkoły. 1 wrzesień 1947Ministerstwo Oświaty powołało Państwowe Gimnazjum Mechaniczne z klasą wstępną liczącą 40 osób. Siedziba PGM mieściła się w budynku PŚSZ, więc 16 osobowe grono pedagogiczne było to samo. W obu szkołach naukę pobierało 240 uczniów. 1 październik 1947Otworzono Bursę Szkolną przy ulicy Wałowej 14. styczeń 1948Z będących w posiadaniu WS 34 niekompletnych maszyn złożono 7 sprawnych, które oddano do użytku działu krawieckiego. 17-24 czerwiec 1948Z wystawy prac uczniów WS, która cieszyła się dużą oglądalnością, wybrano najlepsze i wysłano na Okręgową Wystawę Szkół Zawodowych w Poznaniu. PŚSZ otrzymała dyplom uznania i wyróżnienie przyznane przez Izbę Rzemieślniczą w Poznaniu 25 lipca 1948 roku. 26-28 czerwca 1948Przeprowadzono pierwszy egzamin czeladniczy. Dyplomy otrzymało 21 uczniów. lipiec - sierpień 1948Nauczyciele i uczniowie kontynuowali remont budynków szkolnych: ułożono 100 m2 podłóg, przeniesiono kuźnię, uruchomiono młot pneumatyczny i przeprowadzono prace 1 wrzesień 1948Ministerstwo Oświaty zmieniło nazwę PGM na Państwowe 2 kwietnia 1949Ministerstwo Oświaty nakazało wstrzymać reorganizację PLM w PŚSZ. Mimo to program nauczania realizowano na podstawie programowej PŚSZ. 23-28 czerwiec 1949Zorganizowano wystawę prac uczniów WS, którą udostępniano mieszkańcom miasta i okolic. 1 wrzesień 1949Przy ulicy Armii Czerwonej istniały 2 szkoły PLM i PŚSZ. W pierwszej naukę pobierało 137 uczniów, a w drugiej 140. Grono pedagogiczne dla obu szkół było to samo i liczyło 23 osoby. Mianowano zastępcę kierownika WS, którym został Adam Dexheimer. 1 wrzesień 1950W czasie wakacji nastąpiły nominacje nowych dyrektorów, rozdział i przeprowadzka szkół. Państwowym 1 marzec 1951Dyrekcja Okręgowa Szkół Zawodowych w Poznaniu zmieniła personalnie dyrektorów szkół: J. Burba został dyrektorem PŚSZ, a P. Kania PLM. 1 kwiecień 1951Następcą H. Łahuna na stanowisku kierownika WS został Józef Konieczny. 1 wrzesień 1951W czasie wakacji nastąpiły zmiany nazw i siedzib szkół. PLM przemianowano na Technikum Mechaniczne i przeniesiono na miejsce PŚSZ (tj. ul. Okrężna 4). PŚSZ powróciła do budynków przy Armii Czerwonej 6, a jej nazwę zmieniono na Zasadniczą Szkołę Metalową. 1 kwiecień 1952Dyrekcja Okręgowa Szkół Zawodowych w Poznaniu nominowała na stanowisko dyrektora Zasadniczej Szkoły Metalowej Maksymiliana Kulusa. 1 styczeń 1953Kierownikiem Warsztatów Szkolnych został Aleksy Iwańczyk. 17 luty 1953„Gazeta Zielonogórska” doniosła, że ZSM otrzymała od DOSZ tytuł „przodującej szkoły zawodowej w okręgu”. Szkoła otrzymała na własność proporzec przechodni, nagrody rzeczowe, dyplomy i list gratulacyjny od prezesa Centralnego Urzędu Szkół Zawodowych. 2 maj 1953DOSZ nominowała na stanowisko dyrektora ZSM Mieczysława Krzyżanowskiego. 1 wrzesień 1953DOSZ nominowała na stanowisko dyrektora ZSMR Bernarda Manię. Zlikwidowano specjalności: ślusarz narzędziowy i pilnikarz. Nastąpiła zmiana w układzie dni zajęć teoretycznych i praktycznych tzn. 3 dni w szkole i 3 dni na warsztatach. 1953/54DOSZ zleciła szkole produkcję luty 1954ZSM po raz drugi otrzymała tytuł „przodującej szkoły zawodowej w Okręgu”. 1 wrzesień 1954Ministerstwo Oświaty zmieniło nazwę szkoły na Zasadniczą Szkołę Mechanizacji Rolnictwa. Powstała nowa specjalność: mechanik rolniczy. Nauczyciele teorii przystąpili do tworzenia pracowni przedmiotowych. Zaczęto wymieniać wyposażenie poniemieckie. Zwiększona liczba uczniów wymusiła na Dyrekcji szkoły wypowiedzenie umowy dzierżawy Polskiemu Związkowi Zbożowemu. Uzyskane pomieszczenia adaptowano na pracownie lekcyjne. 1957/58Zawiązano Drużynę Harcerską, która liczyła 40 osób. Rozpoczęto budowę boiska szkolnego. 16 listopad 1957Kierownikiem WS został Zbigniew Indulski. 1 styczeń 1958Warsztaty Szkolne zrezygnowały z finansowania z budżetu centralnego i przeszły na własny rozrachunek tzn. stały się pod względem finansowym i gospodarczym samodzielną jednostką organizacyjną podporządkowaną dyrektorowi szkoły jako gospodarstwo pomocnicze typu „C”. Z tego powodu WS otrzymały w Narodowym Banku Polskim własny rachunek operacyjny. październik / listopad 1958DOSZ zmieniła Dyrekcję ZSMR: 15 października kierownikiem WS został Kazimierz Wesołowski a 15 listopada dyrektorem ZSMR został ponownie M. Krzyżanowski. W trakcie roku szkolnego zgodnie z rozporządzeniem MO wprowadzono 1958/59ZSMR nawiązała współpracę ze Świebodzińskimi Zakładami Wytwórczymi Urządzeń Termotechnicznych 1959/60WS przejęły od Pleszewskiej Fabryki Obrabiarek w Pleszewie produkcję pił tarczowych, wahadłowych do drewna typu W konkursie o tytuł „najlepszego ucznia w zawodzie tokarz” ZSMR zajęła I miejsce w okręgu zielonogórskim. W zwycięskiej drużynie był Eugeniusz Babicz, uczeń kl. Ia — późniejszy nauczyciel w naszej szkole ( 1960Do użytku oddano salę kinową z zapleczem tzn. kabiną kinową z wyposażeniem i 80 miejscami. 1960/61ZSMR zajęła II miejsce w konkursie o tytuł „najlepszego ucznia w zawodzie tokarz”. 1961/62ZSMR zajęła I miejsce w zawodzie o tytuł „Najlepszego ucznia w zawodzie tokarz”. W zwycięskiej drużynie był Ireneusz Jarnut, uczeń klasy Ia — późniejszy nauczyciel, zastępca kierownika i kierownik WS ( W związku z otwarciem szkół zawodowych w Sulechowie, Międzyrzeczu, Skwierzynie i Słubicah ZSMR udziela nowo organizowanym szkołom pomocy w postaci: obrabiarek urządzeń technicznych, narzędzi i materiałów produkcyjnych. Do ww. szkół oddelegowano część kadry pedagogicznej. Szkoła podpisała umowę kooperacyjną z Robotniczą Spółdzielnią Wydawniczą „Prasa-Książka-Ruch” Przemysł Drzewny. 1962/63ZSMR podpisała umowę kooperacyjną z Państwowym Ośrodkiem Maszynowym i Ośrodkiem Transportu Leśnego. Szkoła zajęła I miejsce w konkursie o tytuł „najlepszego ucznia w zawodzie tokarz” oraz I miejsce we współzawodnictwie międzyszkolnym szkół zawodowych branży metalowej. 1963/64ZSMR zajęła I miejsce w konkursie o tytuł „najlepszego ucznia w zawodzie tokarz” Efektem tego sukcesu było zdobycie na stałe pucharu przechodniego ufundowanego przez Kuratorium Okręgu Szkolnego oraz Okręgowy Ośrodek Medyczny w Zielonej Górze, dyplomów i nagród dla nauczycieli oraz uczniów. Ponadto we współzawodnictwie międzyszkolnym szkół zawodowych branży metalowej szkoła zajęła II miejsce. 1964/65WS uruchomiły produkcję pomocy dydaktycznych szkół: stoły ślusarskie 1 i 2 stanowiskowe oraz piło-tokarki DVPN-1. Zwiększająca się liczba uczniów spowodowała reorganizację WS poprzez utworzenie nowych działów: montaż obrabiarek, warsztat elektryczny, rozdzielnia robót, krajalnia materiałów, wypożyczalnia narzędzi, izba pomiarów. Łącznie liczba oddziałów szkoleniowych i pomocniczych wyniosła 15. Szkoła zajęła I miejsce w konkursie o tytuł „najlepszego ucznia w zawodzie tokarz” oraz III miejsce we współzawodnictwie międzyszkolnym szkół zawodowych branży metalowej. 1965/66DOSZ zaleca WS produkcję pił do drewna PD-5, piło-tokarek uniwersalnych i stołów ślusarskich, te ostatnie produkowano do 1972 r. Szkoła zajęła II miejsce w konkursie „najlepszego ucznia w zawodzie tokarz”, IV miejsce we współzawodnictwie międzyszkolnym szkół metalowych branży metalowej. Ponadto Wojewódzka Komisja Współzawodnictwa Międzyinternatowego przyznała internatowi ZSMR wyróżnienie. 1966/67Dzięki umowom kooperacyjnymi i współpracy zakładami opiekuńczymi szkoła otrzymała od Wojewódzkiej Komisji Związków Zawodowych w Zielonej Górze dyplom uznania i III miejsce za osiągnięte wyniki i udział we współzawodnictwie międzyszkolnym szkół zawodowych branży metalowej. Szkoła zajęła I miejsce w konkursie „najlepszego ucznia w zawodzie tokarz”. 1967/68W szkole zorganizowano studio nagrań audycji dydaktycznych do wybranych przedmiotów nauczania. Szkoła zajęła I miejsce w konkursie „najlepszego ucznia w zawodzie tokarz”. 1968/69ZSMR podpisała umowę kooperacyjną z Powszechną Spółdzielnią Spożywców. Szkoła zajęła II miejsce w konkursie o tytuł „najlepszego ucznia w zawodzie tokarz”.
1969/70ZSMR podpisała umowę kooperacyjną z Zakładem Przemysłu Odzieżowego „Romeo”. 1971/72W ZSMR otworzono Liceum Zawodowe funkcjonujące do 1977 roku. 26 stycznia 1972KOS w Zielonej Górze wyraziło zgodę na przyjęcie przez szkołę imienia patrona, którym został prof. Witold Biernawski. 1 maj 1972Decyzją Kuratora zmieniona została nazwa szkoły na Zasadniczą Szkołę Zawodową im. Witolda Biernawskiego w Świebodzinie.
W toku roku szkolnego szkoła podpisała umowę kooperacyjna z Przedsiębiorstwem Sprzętowo-Transportowym Budownictwa Rolniczego. 20 maj 1972Z okazji 25-lecia istnienia szkoły odbył się zjazd nauczycieli, absolwentów i zaproszonych gości, w trakcie którego nadano szkole imię patrona. 15 marca 1972Powstał Społeczny Komitet Budowy Dziedzińca Dróg Dojazdowych, Skwerów i Klombów, którego celem było: przygotowanie dziedzińca szkolnego, asfaltowanie dziedzińca i dróg wewnętrznych, budowa dróg wewnętrznych, budowa magazynu materiałowego, budowa skwerów, zieleńców, trawników oraz wykonanie ławek i koszy na śmieci. Prace zakończono latem 1975 roku. 1975/76ZSZ podpisała umowy kooperacyjne z Gminną Samopomocą i Świebodzińskimi Kółkami Rolniczymi. 1977ZSZ otrzymała od MEN „Medal Komisji Edukacji Narodowej” za całokształt działalności. 20 wrzesień 1977Decyzją KOiW do ZSZ w Świebodzinie włączono szkoły rolnicze, pod względem organizacyjnym i kadrowym tworząc tym samym Zespół Szkół Zawodowych. 1 październik 1977Zespół Szkół Zawodowych składał się z: Zasadniczej Szkoły Zawodowej dla młodocianych pracujących, Zasadniczej Szkoły Zawodowej dla niepracujących, Zasadniczej Szkoły Rolniczej Ministerstwa Rolnictwa, Technikum Rolniczego dla Pracujących Ministerstwa Rolnictwa oraz Średniego Studium Zawodowego o kierunku ogólnorolniczym Ministerstwa Rolnictwa. 1 luty 1978KOiW powołało Średnie Studium Zawodowe o kierunku ogólnorolniczym w Torzymiu — filia ŚSZ w Świebodzinie. Szkoła podpisała umowę kooperacyjną z Lubuskimi Fabrykami Meblowymi w Świebodzinie. 1 wrzesień 1979KOiW powołało Zasadniczą Szkołę Zawodową w Świebodzinie dla pracujących — część ZSZ. 1982Spółdzielnia Uczniowska „Jutrzenka” zajęła I miejsce w województwie zielonogórskim w konkursie „Poznajemy historię Spółdzielni Spożywców”. 1 wrzesień 1982KOiW dokonało zmian organizacyjno-personalnych w średnim szkolnictwie zawodowym w Świebodzinie. Szkoły rolnicze przeniesiono do ZSM, tworząc ZSMiR. Nowym dyrektorem ZSMiR mianowano M. Krzyżanowskiego, dotychczasowego dyrektora ZSZ. Prowadzenie szkoły przejął ówczesny wicedyrektor Józef Obacz. 1983SU „Jutrzenka” zajęła I miejsce w województwie w konkursie „Pracujemy dla siebie, szkoły i środowiska”. 1984SU „Jutrzenka” zajęła I miejsce w województwie w konkursie „Dobrze gospodarując pomnażamy majątek”. Na etapie krajowym SU uplasowała się na VIII miejscu — wyróżnienie. 1985SU „Jutrzenka” zajęła I miejsce w województwie w konkursie „Nasza spółdzielnia mistrzem gospodarczości”. Szkoła zajęła I miejsce w Żakinadzie Szkół Średnich w Świebodzinie. 15 listopad 1985W związku z obchodami 68. rocznicy wybuchu Rewolucji Październikowej w szkole gościli konsul i vice konsul ZSRR, Borys Szardakow i Aleksander Burenkow, prezes Zarządu Wojewódzkiego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, Bolesław Wytrykus oraz polscy weterani służący w Armii Czerwonej. Otrzymali oni z rąk gości odznaczenia frontowe nadane przez Prezydium Rady Najwyższej ZSRR za udział w walkach z Niemcami i Japończykami. 1986SU „Jutrzenka” zajęła I miejsce w województwie w konkursie „Nasza spółdzielnia mistrzem gospodarczości”. Szkoła zajęła I miejsce w Żakinadzie Szkół Średnich w Świebodzinie. 1987SU „Jutrzenka” zajęła I miejsce w województwie w konkursie „Młodzi spółdzielcy na ścieżkach zdrowia” oraz III miejsc w Wojewódzkim Konkursie „O najaktywniejszą Spółdzielnie Uczniowską w roku szkolnym 1986/1987”. Szkoła zajęła II miejsce w Żakinadzie Szkół Średnich w Świebodzinie. 27 luty 1987ZSZ popisała umowę patronacką z Lubuskimi Zakładami Termotechnicznymi „Elterma”. 30 marzec 1988Zespół Teatralny prowadzony przez Annę Obacz wystawił premierowy spektakl pt. „Ożenek” autorstwa M. Gogola. 1 wrzesień 1988Reaktywowano naukę w Liceum Zawodowym. 22 listopad 1988SU „Jutrzenka” otrzymała dyplom uznania za aktywny udział w Wojewódzkim Współzawodnictwie Szkół Ponadpodstawowych w roku szkolnym 1987/8 oraz uzyskała od KOiW dyplom uznania i tytuł „szczególnie wyróżniającej” Spółdzielni Uczniowskiej. 1988/89Szkoła otrzymała od LZT „Elterma” budynek administracyjny, który adoptowano do potrzeb szkoły (obecnie mieści się tam Publiczna Szkoła Podstawowa nr 7). Inauguracją roku szkolnego 1 września zainicjowało naukę w nowym obiekcie dydaktycznym. ZSZ nawiązał kontakty z Przedsiębiorstwem Uspołecznionym Powiatowego Zakładu Produkcyjnego dla Techniki Wiejskiej w Herzbergu oraz Przyzakładową Szkołą Zawodową im. Ernesta Schnellera w Hohenbucko. Efektem tego był wyjazd delegacji szkolnej na praktykę specjalizującą w Niemieckiej Republice Demokratycznej. 1989/90ZSZ uzyskał I miejsce w krajowym konkursie zbiórki surowców wtórnych oraz wyposażenie pracowni komputerowej. To był początek komputeryzacji w naszej szkole. Na legendarnych już Elwro 800 Junior uczniowie pisali programy w języku Logo i BASIC.
Zajęła również I miejsce indywidualne i zespołowe w wojewódzkim konkursie zawodoznawczym; III miejsce w 5 etapowym ogólnokrajowym konkursie "Młodość — Trzeźwość" oraz 250 tys. zł. nagrody. 1990/91W języku Pascal z wykorzystaniem komputera Elwro 800 Junior powstała pierwsza wersja programu wspomagającegu układanie szkolnego planu lekcji napisana przez Marka Gruslisa. Nowsza wersja tego programu była używana aż do 2007 roku. MEN wprowadziło nową skalę ocen dydaktycznych (6 stopniową) oraz z zachowania (5 stopniową). 1991Otworzono nowe profile kształcenia obejmujące 4-letnie liceum ekonomiczne oraz handlowe. 1992Abiturienci LZ zdawali maturę po 15 latach przerwy (tj.1977). W marcu ruszyły prace adaptacyjne budynku administracyjnego LZT „Elterma” pozyskanego dzięki staraniom Dyrekcji Szkoły, Rady Miejskiej, Burmistrza oraz Kuratorium. Wykonawstwa prac podjęła się firma „Dom”. Prace porządkowe zostały podjęte przez nauczycieli i uczniów. Dzięki temu zaangażowaniu możliwa była inauguracja nowego roku szkolnego 1992/1993 w nowej siedzibie szkoły. Zajęcia teoretyczne znów odbywają się w jednym budynku. Stary budynek szkolny, przy ul. Wojska Polskiego 6, rozbudowano dla potrzeb warsztatów szkolnych. W utworzono nowy oddział - Technikum Odzieżowe po zasadniczej szkole zawodowej w systemie wieczorowym. 1 wrzesień 1992Oddano do użytku budynek, w którym mieszczą się warsztaty odzieżowe. 1 wrzesień 1995Wprowadzono nowe typy szkół: 3-letnie Technikum Mechaniczne po zasadniczej szkole zawodowej oraz Policealne Studium Zawodowe w zawodzie technik mechanik o specjalności mechanik precyzyjny. 1996Uczniowie klas maturalnych otrzymali nowy ubiór szkolny obowiązujący podczas uroczystości- reprezentacyjne togi.
Stanowisko Zespołu Szkół Zawodowych otrzymało pierwsze miejsce na I Zielonogórskich Targach Edukacyjnych. Wprowadzono kodowanie prac pisemnych na egzaminie dojrzałości. W grudniu powstaje pierwsza strona internetowa naszej szkoły. Została ona umieszczona na serwerze bezpłatnych kont i stron OptimusNet pod adresem http://friko5.onet.pl/zg/zszswieb. Webmasterem został Marek Gruslis.
31 styczeń 1997Zakończono ostatecznie budowę Miejskiej Hali Sportowej, której pomysłodawcą i koordynatorem prac był dyrektor Józef Obacz. Koszt inwestycji zamknięto kwotą 4 770 350 zł. 1998Szkoła nawiązała współpracę z Politechniką Zielonogórską, co umożliwiło otwarcia pozamiejscowych studiów na Wydziale Mechanicznym o specjalności: mechanika i budowa maszyn. Powstał nowy oddział - Technikum Odzieżowe na podbudowie zasadniczej szkoły zawodowej. 1999Dzięki staraniom Sebastiana Roja nasza szkoła uzyskała stałe łącze internetowe, a 12 marca 1999 została zarejestrowana nasza domena zsz.swiebodzin.pl. Odtąd nasza strona internetowa jest dostępna pod adresem www.zsz.swiebodzin.pl Kolejny kierunek kształcenia - Technikum Handlowe na podbudowie zasadniczej szkoły zawodowej. 1 września 2002Nowym dyrektorem szkoły został mgr Tadeusz Traczyński. 21 października 2009Uroczyście otwarto kompleks boisk „Orlik 2012”, wybudowanych przy Zespole Szkół Zawodowych oraz Publicznej Szkole Podstawowej nr 7. W uroczystości udział wzięła Helena Hatka- Wojewoda Lubuski oraz władze samorządowe Powiatu Świebodzińskiego i Gminy Świebodzin.
Przebieg budowy oraz otwarcie Orlika można obejrzeć w Galerii zdjęć. 16 listopada 2009W ramach wizytacji Parafii p.w. Sw. Michała Archanioła w Świebodzinie naszą szkołę odwiedził Jego Ekscelencja Stefan Regmunt - Biskup Diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. |
Szkolnictwo zawodowe w Świebodzinie sięga swymi tradycjami czasów przedwojennych. Po opuszczeniu terenów zachodniej Polski przez wojska okupacyjne, przystąpiono do organizowania zajęć dydaktycznych, wykorzystując ocalałe budynki — często nie spełniające wymagań. W jednym pomieszczeniu uczono dzieci, dorastającą młodzież a także już dorosłych ludzi.
